نظام نمایندگی و کارگزاری بیمه در ایران با چالش­های بسیاری روبرو است و نیازمند تحولی اساسی است. گسترش بی­رویۀ کادر نمایندگان و  عدم برقراری محدودیت­های لازم نمایندگی و کارگزاری بیمه را تبدیل به حرفه­ای کرده است که هر کس با هر مدرکی که در حرفۀ خود نمی­تواند کار کند نیز به این حرفه سرک می­کشد. وکلای دعاوی را از بین دانش­آموختگان مقطع کارشناسی رشتۀ حقوق انتخاب می­شوند. پزشکان، دندانپزشکان نیز از بین دانش­آموختگان رشته­های مرتبط انتخاب می­شوند. مجوز دفاتر مشاورۀ روانشناسی فقط به دانش­آموختگان مقطع کارشناسی ارشد رشتۀ روانشناسی اعطاء می­شود. دامپزشکان باید از بین دانش­آموختگان رشتۀ دامپزشکی انتخاب شوند. این طبیعی­ترین اتفاقی است که باید بیفتد. در این بین رشتۀ مدیریت بیمه محجور مانده است. آموزش در رشتۀ مدیریت بیمه به شکل کنونی توجیه اقتصادی ندارد. هزینه­های کلانی صرف می­شود تا دانشجویان در رشتۀ مدیریت بیمه در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد تحصیلات خود را به اتمام برسانند و سپس در بازار کار مجبور باشند با لیسانس موسیقی رقابت کنند. دانش­آموختگان رشتۀ مدیریت بیمه نه تنها امکان ورود به حرفه­های همچون وکالت را که می­تواند به نوعی مرتبط نیز باشد ندارند، در رشتۀ خود با رقبای زیادی از رشته­های نامتجانس هستند.

بر اساس توجیه موافقین شرایط فعلی ممکن است دانش­آموختۀ یک رشتۀ غیر متجانس توانائی بیشتری نسبت به یک دانش­آموختۀ رشتۀ مدیریت بیمه داشته باشد. این توجیه مردود است و صرفاً یک توجیه است زیرا اگر بنا بر توجیه باشد به راحتی می­توان گفت یک دانش­آموختۀ رشتۀ مدیریت بیمه هم می­تواند وجود داشته باشد که از عهدۀ وکالت بهتر از یک دانش­آموختۀ مقطع کارشناسی حقوق برآید. در حالی که این امکان به دانش­آموختگان رشتۀ مدیریت بیمه داده نمی­شود که در آزمون وکالت شرکت کنند ولی به دانش­آموختگان رشتۀ حقوق این امکان داده می­شود که در آزمون نمایندگی بیمه و کارگزاری شرکت کنند.